Fever

Editorial #3: Να τελειώνουμε

Editorial #3: Να τελειώνουμε

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω». Καμιά φράση δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα την κατάσταση του προλεταριάτου στις ΗΠΑ, από την αρχή της πανδημίας. Φωνάχτηκε από τον Τζόρτζ Φλόιντ, ενώ ένας μπάτσος τον έπνιγε μέχρι θανάτου, και έγινε η έκφραση μιας εξέγερσης που εξαπλώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες σε λιγότερο από μια βδομάδα.

Καμία ποσότητα αγανάκτησης δεν μπορεί να καταργήσει την αστυνομία. Καμία φιλανθρωπία δεν είναι αρκετή για να σταματήσει την πείνα. Κανένας νόμος δεν μπορεί να καταργήσει αυτή την κοινωνική τάξη. Οπότε το κίνημα δεν έθεσε αιτήματα. Οι εξεγερμένες επιβλήθηκαν με τη δύναμή τους. Κάψαν το αστυνομική τμήμα του δολοφόνου μπάτσου. Λεηλατήσαν σουπερ μάρκετ παντού. Τα μίντια μας προσβάλλουν; Ας κάψουμε το CNN. Η αστυνομία μας καταπιέζει; Ας τους τρέξουμε.

Αυτό που χθες έμοιαζε αδύνατο, σήμερα φαίνεται πιθανό. Ένα τέλος στον ρατσισμό, στο χρήμα, στο κράτος. Ένα τέλος για το κεφάλαιο και αυτή την φριχτή ταξική κοινωνία, με όλη τη μιζέρια και καταπίεση που φέρνει. Οι δυνατότητες μας φέρνουν ίλλιγγο. Και μπορεί να μας κυριεύσει ο φόβος. Φόβος για το χάος, φόβος για εμφύλιο πόλεμο. Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος. Πάνω σ’ αυτόν πατάνε το κράτος και η εξουσία. Ο φόβος είναι που μας κρατάει πίσω εκεί που τα πρώτα μας αντανακλαστικά μας ωθούν να μπούμε μπροστά σε έναν μπάτσο που είναι έτοιμος να δολοφονήσει. Και είναι λογικό όταν είμαστε μόνες.

Σήμερα είναι η σειρά των ιδιοκτητών να φοβηθούν. Κοιτάξτε τους πως υπόσχονται να βάλουν τέλος στον ρατσισμό, με τα χέρια στις καρδιές τους. Δεν έχουν τίποτα να πουλήσουν παρά ένα φιλελεύθερο ψέμα. Το ψέμα της «δίκαιας» πρόσβασης στο Αμερικάνικο όνειρο: την ελευθερία να πλουτήσεις στις πλάτες άλλων. Προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως είμαστε χαμένοι, πως φταίμε εμείς για την φτώχια μας. Και οι εργαζόμενοι χάνουν τις ζωές τους ενώ λίγοι πλούσιοι κερδίζουν χρόνο.

Ας είμαστε προσεχτικές. Αυτή η ρητορική, ήδη παρούσα στις εξεγέρσεις στη Χιλή, στο Λίβανο και στο Ιράκ, η οποία παρουσιάζεται ως «ρεαλιστική» και περιορίζεται στην απαίτηση μεταρρυθμίσεων, αλλαγές στην αστυνομία, περισσότερα κουπόνια φαγητού, καλύτερη αντιπροσώπευση, είναι ήττα. Είναι ήττα να δώσουμε το κίνημα στα χέρια των δημοκρατικών πολιτικών. Είναι ήττα να πιστεύουμε ακόμα στις κούφιες υποσχέσεις αυτών των μπάσταρδων που διαπραγματεύονται και καλούν σε ηρεμία, προσποιούμενοι πως νοιάζονται για τις κοινότητές μας. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με τους αριστερούς στις ΗΠΑ που λένε πως ο αγώνας ενάντια στον ρατσιμό αφορά μόνο τους μαύρους. Ο ρατσισμός συμβάλλει στην διατήρηση της εκμετάλλευσης και της διαίρεσης μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και στη διατήρηση του καπιταλισμού. Οι φασίστες λένε ψέματα όταν υποστηρίζουν πως υπερασπίζονται τους «λευκούς εργαζόμενους»: υποστηρίζουν τους ιδιοκτήτες.

Μαύροι, μελαχροινοί, λευκοί…  Οι προλετάριοι κάθε καταγωγής έχουν πολλά περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά με τους μπουρζουάδες, και το αποδεικνύουν αγωνιζόμενοι δίπλα-δίπλα στα οδοφράγματα. Οι πολιτικές μηχανορραφίες που διαιρούν τον αγώνα και οργανώνουν ξεχωριστές διαπραγματεύσεις, με τελικό σκοπό να συντρίψουν τις προλετάριες, πρέπει να ειδωθούν ως αυτό που είναι: απεγνωσμένες προσπάθειες να σβήσουν την εξέγερση.

Αλλά άλλες έχουν σταματήσει να ελπίζουν μάταια και περάσαν στη δράση. Αυτοί που δεν έχουν τίποτα και αγωνίζονται για όλους. Διαδηλώτριες, μπαχαλάκηδες, πλιατσικολόγοι, όλοι μαζί ή ανάλογα με τη διάθεση και την ευκαιρία, αλλά πάντα στο ίδια πλευρό: αυτό της ενότητας στον αγώνα. Στον αγώνα αυτό είναι σημαντικό, πέρα από το ρόλο που μπορεί να παίξει η μία ή η άλλη τάση.

Το συλλογικό μοίρασμα των καρπών της λεηλασίας είναι μια κριτική αυτού του κόσμου της στέρησης και της εκμετάλλευσης και, παράλληλα, σχηματισμός της δυνατότητας για νέες κοινωνικές σχέσεις. Οι οδομαχίες από μόνες τους δεν αρκούν αν δεν υπάρχει από πίσω ένας κόσμος με τις πρακτικές του και τις προοπτικές του, να τις στηρίξει. Αυτός είναι ο κόσμος για τον οποίο μιλούσαμε όταν γράφαμε «αυτό που ήταν αδύνατο χθες, σήμερα φαίνεται πιθανό»… Εκατομμύρια κόσμου σταματήσαν να πληρώνουν τα νοίκια τους, τους λογαριασμούς τους, αρνήθηκαν να πουλάν την εργασία τους για ψίχουλα. Να μην πληρώνουμε για τίποτα, να οργανωθούμε και να υπερασπιστούμε αυτές τις πρακτικές: όλα αυτά είναι ήδη γνωστά στο κίνημα.

Αυτό που μένει είναι να ρίξουμε κάτω αυτό το τέρας. Το κράτος. Να αγωνιστούμε ενάντια στην παγκόσμια πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, την αστυνομία της, τον στρατό της και τους παραστρατιωτικούς της και να τους εξουδετερώσουμε.

Ο δρόμος είναι μακρύς αλλά η παγκόσμια επανάσταση είναι εφικτή. Μπορεί να βρισκόμαστε στην αρχή της.

Το FEVER είναι ένα εργαλείο στα χέρια σου, μια πλατφόρμα για ανταλλαγές και επικοινωνία μεταξύ Χιλής, Χονγκ Κονγκ, Λιβάνου και όπου αλλού οι φωτιές κάναν τους μπάτσους να τρέξουν. Θέλουμε να εμπλακούμε σ’ αυτό το κίνημα σε καθημερινή βάση και προτείνουμε κάποια ερωτήματα να σκεφτούμε για τις επόμενες μέρες.

1. Πώς η κρίση, το λοκντάουν και οι υγειονομικές πολιτικές επηρεάζουν τις συνθήκες δυσφορίας της τοπικής εργατικής τάξης;

2. Ποιά η σύνδεση μεταξύ του κύματος των άγριων απεργιών, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, και της εξέγερσης;

3. Πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος των αγώνα ενάντια στον ρατσιμό σχετικά με τον αγώνα ως τάξη;

4. Τι όπλα και πρακτικές χρησιμοποιούν οι διαδηλωτές για να πάρουν τους δρόμους και τα μαγαζιά από την αστυνομία;

5. Για πόσο καιρό μπορούν να επιβιώσουν οι εξεγέρσεις, βασιζόμενες στα τοπικά σούπερ μάρκετ και τις αποθήκες τροφίμων;

6. Ποιά η σχέση μεταξύ της εξέγερσης και των εργαζόμενων στην παραγωγή και διανομή;

7. Οι εργαζόμενες παράγουν και μεταφέρουν τα όπλα και τα πολεμοφόδια του στρατού. Τι δύναμη έχουν να καθυστερήσουν την επέμβαση του στρατού ή της εθνικής φρουράς;

8. Υπάρχουν σημάδια αρνήσεων, διαχωρισμών και ανταρσιών μέσα στις ένοπλες δυνάμεις;

9. Οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες όπως οι οδηγοί και οι πακετάδες της Uber έχουν εξαφανιστεί από τους δρόμους. Ποιά η σχέση τους με την εξέγερση;

10. Ποιές οι πιθανότητες εξάπλωσης της εξέγερσης από τους δρόμους στην καπιταλιστική οικονομία, με μπλόκα, απεργίες και άλλες δράσεις σε εργασιακούς χώρους;

11. Πόσοι έχουν συλληφθεί; Ποιό είναι το επίπεδο υποστήριξης των φυλακισμένων και ποιές οι συνθήκες φυλάκισης;

Ενθαρρύνουμε κόσμο του κινήματος να έρθει σε επαφή μαζί μας ανώνυμα και εμπιστευτικά, να συνεισφέρει στο FEVER, στη διάδοση ειδήσεων και αναλύσεων των παγκόσμιων αγώνων υπό την πανδημία, στέλνοντας μας μέιλ μέσα από τη φόρμα επικοινωνίας της σελίδας ή στο feverstruggle[παπάκι]riseup.net

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *