Fever

Απεργία μετανστ(ρι)ών εργατ(ρι)ών γης στη Γερμανία

Η άγρια απεργία των Ρουμάνων μεταναστ(ρι)ών εργατ(ρι)ών γης στο Bornheim της Γερμανίας δείχνει ότι οι αγώνες είναι δυνατοί ακόμα και υπό ακραία ρατσιστικές συνθήκες. Αρχική πηγή: akweb.de

Την Παρασκευή 15 Μαϊου, ένα κομμάτι των 250 εργατ(ρι)ών γης στην εταιρία Spargel Ritter, που εδρέυει στο Bornheim (που ανήκει στο κρατίδιο Βόρειου Ρήνου-Βεστφαλίας) σταμάτησε να δουλεύει στα χωράφια καλλιέργειας σπαραγγιών και φραουλών,ενημερώνοντας σχετικά τον τοπικό τύπο. Η διοίκηση κάλεσε τους μπάτσους, αλλά η επιχείρηση εργοδοτικού εκφοβισμού απέτυχε. Αντίθετα, το γεγονός γνώρισε ευρεία κάλυψη από τα ΜΜΕ.

Οι εργάτ(ρι)ες είχαν θυμώσει, καθώς λαμβάναν εξευτελιστικά χαμηλούς μισθούς της τάξης των 100 και 200 ευρώ, αντί για 1500 και 2000 ευρώ που τους είχαν υποσχεθεί. Εκτός αυτού, διαμένουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες σε αποθήκες-κοντέινερ, «ειδυλλιακά» βρισκόμενες ανάμεσα σε ένα νεκροταφείο και ένα εργοστάσιο επεξεργασίας λυμάτων, σε μια κενή κατά τα άλλα οικοδομή. Ως αποτέλεσμα της απεργίας, γνώρισαν άμεσα απειλές για πρόωρη απόλυση και εκδίωξη από τους χώρους διαμονής τους. Η Spargel Ritter είναι χρεωκοπημένη από την 1η Μαρτίου, σύμφωνα με άλλες πηγές ήδη από τον Ιανουάριο, και διοικείται τώρα από τη δικηγορική εταιρεία Andreas Schulte-Beckhausen, που εδρεύει στη γειτονική Βόννη. Η εταιρεία αυτή προσέλαβε τον Απρίλη εποχιακό προσωπικό και χειρώνακτες εργάτ(ρι)ες από τη Γερμανία, χωρίς να τους ενημερώσει ότι η εταιρεία βρίσκεται σε καθεστώς πτώχευσης: Είναι προφανές ότι η προσωρινή διοίκηση χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα για να καταστήσει την εταιρεία ελκυστική σε νέους επενδυτές.

Η διαμαρτυρία συνεχίστηκε τη Δευτέρα 18 Μαϊου, με συγκέντρωση που διοργανώθηκε από την αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση FAU στα κοντέινερς διαμονής, στην οποία συμμετείχαν περίπου 100 αλληλέγγυοι. Οι γυναίκες εργάτριες ειδικότερα διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην εκμετάλλευσή τους, βγάζοντας εντυπωσιακούς, οργισμένους λόγους. Μετέπειτα, όλοι και όλες μαζί συγκεντρώθηκαν στον προαύλιο χώρο της εταιρείας, όπου ήταν προγραμματισμένο να καταβληθούν μερικοί από τους «απίστευτους» μισθούς.Αντ’ αυτού, οι εργάτ(ρι)ες συνάντησαν μια διμοιρία από μπάτσους και επιθετικούς σεκιουριτάδες. Σύντομα έγινε σαφές ότι η στρατηγική της προσωρινής διοίκησης ήταν ο κατακερματισμός των εργατ(ρι)ών,προσπαθώντας να στρέψει τον ένα  ενάντια στην άλλη. Κάποιες πληρώθηκαν 600€, άλλες μόνο 50€ ή 70€. Οι σεκιουριτάδες αντιτέθηκαν στην παρουσία ενός δικηγόρου της FAU κατά τη διάρκεια των πληρωμών, μέχρι που αυτή επιτεύχθηκε μέσω της αστυνομικής διαμεσολάβησης. Ενώ η απομόνωση των μετανατ(ρι)ών εργατ(ρι)ών συνήθως σημαίνει ότι η υπερεκμετάλλευση τους αγνοείται, η περίπτωση του Bornheim έδωσε μία αίσθηση διεθνισμού. Εκείνη η Δευτέρα ήταν μια δύσκολη μέρα, με τη FAU Βόννης να γράφει στο twitter: «Μια σκληρή μέρα φτάνει στο τέλος της. Το γεγονός ότι οι μισθοί μερικών εκατοντάδων ευρώ πληρώθηκαν ήταν μια αντίδραση πανικού του ταξικού εχθρού. Αύριο θα μπούμε στον δεύτερο γύρο.»

Την Τρίτη, εποχιακοί εργάτες και αλληλέγγυοι συναντήθηκαν για άλλη μια διαμαρτυρία, αυτή τη φορά στο κέντρο της Βόννης, έξω από τα γραφεία της προσωρινής διοίκησης. Από εκεί πήγαν στο Ρουμανικό Προξενείο, όπου έγινε δεκτή μια αντιπροσωπεία των εργατ(ρι)ών. Ο πρόξενος ζήτησε σε επιπληκτικό τόνο ηρεμία και σύνεση από πλευράς των εργατ(ρι)ών. Θα έπρεπε να γυρίσουν στους χώρους διαμονής τους και να περιμένουν- γιατί ο πρόξενος ήταν σε επαφή με την υπουργό Εργασίας της Ρουμανίας, Violeta Alexandru, η οποία ήταν στο Βερολίνο μετά από πρόσκληση της Γερμανίδας υπουργού Γεωργίας Julia Klöckner. Σύμφωνα με τον πρόξενο, επόμενη στάση της υπουργού μετά το Βερολίνο θα ήταν έτσι κι αλλιώς η Βόννη, όπου θα συναντιόταν με την τοπική Ένωση Αγροτών.

Την Τετάρτη, η υπουργός πράγματι εμφανίστηκε στους χώρους διαμονής των εργατ(ρι)ών. Μετά από μια μεγαλή συζήτηση παρουσία των Ρουμάνων εργατ(ρι)ών –όπου δεν επιτράπηκε η παρουσία μελών της συνδικαλιστικής οργάνωσης-ανακοίνωσε ότι «όλα κανονίστηκαν». Η προσωρινή διοίκηση την διαβεβαίωσε ότι θα επιταχύνει τις πληρωμές, και το υπουργείο της θα οργάνωνε τη δωρεάν επιστροφή στη Ρουμανία,ή, σε συμφωνία με την Γερμανική Ένωση Αγροτών, την μεταφορά τους σε άλλη εταιρεία. Μετά την αναχώρησή τους , τους μετέφεραν ανά 10 με λεωφορεία για πληρωμή σε άγνωστη τοποθεσία. Οι εργάτ(ρι)ες και ο αλληλέγγυος κόσμος μπορούσαν να σιγουρευτούν ότι δικηγόροι και διερμηνείς θα ηταν παρόντες για όλες τις πληρωμές, αλλά πρώτα θα έπρεπε να παραδώσουν τα κινητά τους τηλέφωνα.

Απο τη στιγμή που το καθεστώς πληρωμών γινόταν σε αυτές τις ύποπτες συνθήκες, οι αλληλέγγυοι ακολούθησαν τα λεωφορεία στα «αγνωστα σημεία» που πήγαιναν, κάτι που ένας φανέρα πελαγωμένος μπάτσος προσπάθησε να τους εμποδίσει να κάνουν. Η κατάσταση κατέληξε σε καταδίωξη που θύμιζε ταινίες γουέστερν, με τις αλληλέγγυες να ακολουθούν τα λεωφορεία διασχίζοντας χωράφια φράουλας. Τελικά, τα λεωφορεία σταμάτησαν σε ένα χωράφι, με τις πληρωμές να γίνονται κάτω από τον καυτό ήλιο. Ο δικηγόρος σιγούρεψε ότι δεν υπογράφηκαν σύμφωνα παραίτησης απο εργάτ(ρι)ες, και πολλοί/ές τον έκαναν πληρεξούσιο να ελέγξει τις μισθολογικές τους αξιώσεις στο δικαστήριο. Η FAU ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι ο μίνιμουμ στόχος επετεύχθη.

Συστηματικοί διαχωρισμοί

Το γεγονός ότι δεν συμμετείχαν όλοι οι εργάτες από τη Ρουμανία στην απεργία, ενώ λίγοι συμμετείχαν από την Πολωνία, οφείλεται στους διαχωρισμούς που προκαλούν τα διαφορετικά συμβόλαια: Εκείνες οι εργάτριες με συμβόλαια που τρέχουν μέχρι το Σεπτέμβρη,αντί μέχρι τον Ιούλη,και είχαν επίσης δεχτεί υποσχέσεις για υψηλότερους μισθούς, είδαν τα συμβόλαια τους να μπαίνουν σε κίνδυνο με την απεργία και κριτίκαραν αυτές τις οποίες ξεσηκώθηκαν. Μαζί με τους ξένους εποχιακούς εργάτες, περίπου 200 εργάτες από τη Γερμανία προσλήφθηκαν μέχρι το τέλος του Απρίλη. Με βάση όσα μας είπε ένας από αυτούς, τους λένε «γερμανική ομάδα», στην πραγματικότητα προέρχονται από πολλές διαφορετικές χώρες αλλά διαμένουν στη Γερμανία. Πρόκειται για ένα ετερόκλητο μίγμα-νέοι άνθρωποι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των αγροτών «τους» να σωθεί η σοδειά, αλλά και άνθρωποι που έχουν απελπιστική ανάγκη από χρήματα γιατί τη βγάζουν με βραχυχρόνιες δουλειές ή βρίσκονται σε κατάσταση ανεργίας. Σε αντίθεση με τις εργάτριες από την Ανατολική Ευρώπη, δε δουλεύουν με το κομμάτι, αλλά με ωρομίσθια, και λαμβάνουν λίγα σεντς παραπάνω από το κατώτατο ωρομίσθιο των 9,35€, ώστε να τονιστεί η ρατσιστική διαφοροποίηση. Ένας άλλος λόγος για αυτό είναι ότι οι ανεκπαίδευτοι εργάτες από τη Γερμανία δε μπορούν να δουλέψουν στον ίδιο ρυθμό με όσες προέρχονται από την Ανατολική Ευρώπη, που έχουν κάνει αυτού του είδους τη δουλειά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Κατά τη διάρκεια της δουλειάς, το «γερμανικό» και το «ρουμανικό» κομμάτι- αυτοί είναι οι διαχωριστικοί όροι που χρησιμοποιούνται από τα αφεντικά και τους επιστάτες τους-κρατούνται αυστηρά διαχωρισμένα όταν εργάζονται στις καλλιεργητικές σειρές με φράουλες, συναντίουνται όμως κατά την παράδοση των καρπών για συσκεύασμα. Εντούτοις, η επικοινωνία τους συνήθως αποτυγχάνει εξαιτίας του εμποδίου της γλώσσας. Την Παρασκευή έγινε αντιληπτό ότι το «ρουμανικό κομμάτι» έλειπε, αλλά φαίνεται ότι η κουβέντα για την απεργία δεν έφτασε στο «γερμανικό κομμάτι» μέχρι το Σάββατο. Αφού αρχικά το «γερμανικό κομμάτι» συνέχισε να δουλεύει το Σάββατο και τη Δευτέρα,τελικά όσοι/ες το αποτελούσαν στάλθηκαν στα σπίτια τους για μια μέρα την Τρίτη,καθώς κρίθηκε ότι η κατάσταση ήταν πολύ οξυμένη.

Τις τελευταίες εβδομάδες υπάρχουν εκτεταμένες αναφορές για τις άθλιες συνθήκες εργασίας και διαμονής των εργατ(ρι)ών σε χωράφια και σφαγεία στη Γερμανία. Ο κύριος λόγος για αυτό είναι οι απάνθρωπες συνθήκες διαμονής στις οποίες εκτίθενται οι εργάτ(ρι)ες και που είναι ακόμα πιο απειλητικές με τον κορωνοϊό, αφού δε λαμβάνονται μέτρα προστασίας απέναντι στις μολύνσεις. Ενώ στη Γερμανία πανηγυρίζουν για το χαμηλό αριθμό κρουσμάτων, δεν είναι περίεργο ότι παρατηρείται διάδοση της μόλυνσης σε μέρη που η εργασία και η διαβίωση πραγματοποιούνται σε συνθήκες επισφάλειας. Η διαμονή προσφύγων στο Sankt Augustin, το σφαγείο στο Dissen και ο Ρουμάνος εργάτης γης που αρρώστησε στη Βάδη-Βυρτεμβέργη είναι παραδείγματα των σκανδαλώδων αυτών συνθηκών.

Μία άγρια απεργία, από την οποία έχουμε να μάθουμε πολλά

Οι εργάτ(ρι)ες γης από τη Ρουμανία έπρεπε αρχικά να βασιστούν μόνο στις δικές τους δυνάμεις. Η κραυγή οργής τους ακούστηκε από αλληλέγγυους χώρους της ακροαριστεράς-πρωτίστως από τη FAU. Τι γίνεται όμως με το IG BAU, το κυρίαρχο σωματείο στον κατασκευαστικό τομέα; Τι θέση παίρνει η DGB, η συνομοσπονδία που συμμετέχει; Τα μέλη της Βουλής ασχολούνται με το θέμα; Σε καμία περίπτωση! Με λίγα λεφτά και ελάχιστους πόρους, η FAU Βόννης κατάφερε να συνδράμει στην υποστήριξη των εργατ(ρι)ών, παρά τα ζητήματα γλώσσας. Μιλάμε δηλαδή για ένα χειροπιαστό παράδειγμα έμπρακτης αλληλεγγύης.

Ο αγώνας αυτός πάνω από όλα δείχνει ότι ακόμα και όσες είναι επισφαλείς και ανοργάνωτες μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Η εμπειρία αυτή μας δίνει κουράγιο για το μέλλον. Μένει να φανεί αν όσοι μεταφέρθηκαν σε άλλα χωράφια από την ΄Ενωση Αγροτών θα εξαπλώσουν εκεί τον ιό της απεργίας. Στη Ρουμανία, όλες οι μεγάλες καθημερινές εφημερίδες είχαν ρεπορτάζ για την απεργία στο Bornheim. Η κατάσταση αυτή μπορεί να ενδυναμώσει επίσης την αυτοπεποίθηση και την συνείδηση των δικαιωμάτων των εποχιακών εργατ(ρι)ών.

Κατά την κρίση του κορωνοϊού, μπροστά στους κινδύνους της μόλυνσης, πολλές καταγγελίες από καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας έγιναν θέμα συζήτησης. Οι συνέπειες της συνθήκης που βιώνουν ήταν ήδη καταστροφικές πριν την πανδημία, έμεναν όμως για χρόνια στην αφάνεια. Σε κατάσταση κρίσης, οι άνθρωποι μπορεί αρχικά να έρθουν αντιμέτωποι με τα βάρη και τα προβλήματα σε ατομικό επίπεδο. Σε πολλούς τομείς όμως, μικρές διαδικασίες αντίστασης λαμβάνουν χώρα, και μπορούν εύκολα να εξελιχθούν σε συλλογικούς αγώνες. Σε κάποιες περιπτώσεις οι αγώνες αυτοί συναντιούνται, σε άλλες οι διαχωρισμοί και οι ιεραρχίες πρέπει να σπάσουν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *