Fever

Εγκλεισμός και απαγόρευση κυκλοφορίας: Φυλακές στη Γαλλία υπό την επιδημία Covid-19

Σε μια εποχή που πολλά κράτη επέλεξαν την «απαγόρευση κυκλοφορίας» για τον περιορισμό της πανδημίας Covid-19 με αποτέλεσμα δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο να βρίσκονται υπό καθεστώς lockdown, όπως συνήθως, έτσι  και αυτή τη φορά είναι το προλεταριάτο που πλήττεται περισσότερο. Φυσικά, υπάρχουν εκείνοι που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίσουν να εργάζονται με κίνδυνο της ζωής ή της υγείας τους, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που είχαν ήδη κλειδαμπαρωθεί από το κράτος, είτε στις φυλακές, στα κέντρα κράτησης, είτε στα κέντρα κράτησης ανηλίκων ή ακόμα και σε ψυχιατρικά νοσοκομεία… Τα μέτρα περιορισμού έχουν πολλές επιπτώσεις στις φυλακές και έχουν ήδη προκαλέσει συλλογικές αντιδράσεις στο εσωτερικό αυτών των εγκαταστάσεων σε όλο τον κόσμο. Στη Γαλλία, μέσα σε λίγες εβδομάδες, υπήρξαν πρακτικές εξέγερσης, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, σε περισσότερα από 40 ιδρύματα. Η ένταση αυξάνεται. Υπενθυμίζουμε, ότι τα πρώτα επίσημα μέτρα ανακοινώθηκαν την Πέμπτη 12 Μαρτίου, όταν ανακυρήχθηκε το κλείσιμο των σχολείων και των πανεπιστημίων. Το Σάββατο 14 Μαρτίου, η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει μη ουσιαστικούς δημόσιους χώρους και τελικά την Τρίτη 17, ξεκίνησε η απαγόρευση κυκλοφορίας.

Πολύ πριν από την ανακοίνωση των λεγόμενων υγειονομικών μέτρων, πολλοί διευθυντές φυλακών είχαν ήδη λάβει εσωτερικά μέτρα που προφανώς αποδείχθηκαν μόνιμα και καταναγκαστικά μέτρα. Για παράδειγμα, από την Παρασκευή 15 Μαρτίου οι οικογενειακές επισκέψεις σταμάτησαν να διεξάγονται σε πολλές φυλακές. Αλλού, υπήρξε διαλογή των επισκεπτών και έτσι η πρόσβαση στη φυλακή απαγορεύτηκε για τους ηλικιωμένους, τις εγκύους και τα παιδιά.

Από τις 17 Μαρτίου, οι επισκέψεις αναστάλθηκαν εντελώς, οι κινήσεις εντός της φυλακής περιορίστηκαν και στις περισσότερες φυλακές, οι δραστηριότητες και τα μεροκάματα αναβλήθηκαν καθώς πολλοί εξωτερικοί υπάλληλοι δεν μπορούν πλέον να έχουν πρόσβαση στις εγκαταστάσεις για την επίβλεψή τους. Στις παλαιότερες φυλακές όπου τα ντουζ εξακολουθούν να είναι συλλογικά (συνήθως η συχνότητα είναι περίπου 3 ντουζ την εβδομάδα), η πρόσβαση έχει ελαχιστοποιηθεί λόγω του περιορισμού της κίνησης των κρατουμένων. Τέλος, η μόνη «δραστηριότητα» που υπάρχει ακόμα, είναι η βόλτα στην αυλή της φυλακής.

Ισχυρίζονται ότι όλα αυτά τα μέτρα αποτρέπουν την εξάπλωση του ιού σε εσωτερικούς χώρους. Είναι σαφές ότι στοχεύουν επίσης στην πρόβλεψη μιας αναμενόμενης μαζικής απουσίας φρουρών (λόγω άδειας ασθενείας ή χρήσης του δικαιώματος απόσυρσης[1]), έτσι ώστε να μπορέσουν να διατηρήσουν την τάξη εντός της φυλακής ακόμη και με μειωμένο εργατικό δυναμικό.

Ο περιορισμός του πληθυσμού οδηγεί επίσης σε ταλαιπωρία όσον αφορά την προμήθεια αποθεμάτων για τις καντίνες· πολλά προϊόντα δεν είναι πλέον προσβάσιμα. Τα ράφια είναι άδεια και εκεί! Η λογιστική υπηρεσία, η οποία έχει ανατεθεί εδώ και πολύ καιρό σε ιδιωτικές υπηρεσίες, επηρεάζεται επίσης από την έλλειψη προσωπικού, κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί σε δυσκολίες στη μεταφορά μετρητών και στη δυνατότητα του να αγοράσει κανείς πράγματα.

Η υγειονομική περίθαλψη, που είναι ήδη άθλια στη φυλακή, επιδεινώνεται προφανώς από την επιδημία. Από όταν ο ιός εμφανίστηκε στη χώρα, το κράτος επέλεξε μια στρατηγική διατήρησης της τάξης και της συνέχειας της οικονομίας αντί να αποτρέψει την εξάπλωσή του. Αυτό είναι ακόμη πιο προφανές μέσα στις φυλακές (χωρίς τεστ σε κρατούμενες ή φρουρούς, αλλά και χωρίς οποιοδήποτε άλλο προληπτικό μέτρο). Όταν το κράτος ανακοίνωσε τον εκτεταμένο περιορισμό, είναι σαφές ότι ο ιός είχε  κυκλοφορήσει ήδη σε φυλακές. Στην πραγματικότητα, αρκετοί κρατούμενοι έχουν ήδη πεθάνει από την covid-19. Όπως και έξω, ο αριθμός των περιπτώσεων των μολυσμένων ατόμων πολλαπλασιάζεται και προφανώς οι απαραίτητες εξετάσεις και φροντίδα δίδονται μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές περιπτώσεις. Είναι, συνεπώς, αδύνατο να γνωρίζουμε το πραγματικό αντίκτυπο της πανδημίας στις φυλακές. Τα νέα που βγαίνουν αναφέρουν ότι ορισμένες φυλακές έχουν δημιουργήσει πτέρυγες καραντίνας για την απομόνωση των κρατουμένων με συμπτώματα. Η υπόλοιπη φροντίδα, η γενική ιατρική, ο οδοντίατρος, η γυναικολογία κ.λπ. βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής. Πρέπει να βρίσκεσαι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης που να απειλείται η ζωή σου για να δεις έναν γιατρό.

Για να αντισταθμίσει την ακύρωση των επισκέψεων και με μία δόση σαρκασμού που χρησιμοποιεί συχνά η άρχουσα τάξη, η Υπουργός Δικαιοσύνης ανακοίνωσε ότι θα προσφέρει σε κάθε κρατούμενο 40 ευρώ το μήνα για τηλεφωνικές κλήσεις (που ισοδυναμούν με 11 ώρες κλήσης σε σταθερό αριθμό και 5 ώρες σε κινητό τηλέφωνο) και  επίσης αύξησε τα χρήματα των άπορων (εκείνων που δεν λαμβάνουν χρήματα από έξω) κατά 20 € – φτάνοντας τα 40 ευρώ το μήνα. Στο τέλος, ακόμη και αυτά τα «γενναιόδωρα δώρα» δόθηκαν μόνο στους κρατούμενους που δεν έλαβαν καθόλου χρήματα τον Μάρτιο.

Ένα μνημόνιο της 26ης Μαρτίου (που περιγράφει λεπτομερώς το νόμο για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία) δίνει οδηγίες στα δικαστήρια να αποφύγουν να φέρνουν τους κρατούμενους στις δίκες: είναι πλέον προτιμότερο να χρησιμοποιείται τηλεδιάσκεψη για ακροάσεις, ενώ οι προθεσμίες για τις ακροάσεις παρατείνονται κατά δύο μήνες λόγω των έκτακτων συνθηκών (έτσι οι άνθρωποι που θα μπορούσαν ενδεχομένως να ελευθερωθούν, θα συνεχίσου να είναι φυλακισμένοι μερικούς ακόμη μήνες). Η προτεραιότητα της διατήρησης της τάξης είναι επίσης πολύ προφανής με τη διοίκηση να μεταφέρει κρατούμενες για πειθαρχικούς λόγους, ιδίως προκειμένου να τιμωρηθούν οι διάφορες ανταρσίες που έχουν ξεσπάσει.

Λίγες μέρες αργότερα και μετά από ένα μεγάλο κίνημα μέσα στις φυλακές, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την απελευθέρωση 5.000 κρατουμένων των οποίων η ποινή που απέμενε να βγάλουν δεν  ξεπερνούσε τους δύο μήνες, και εκείνων που είχαν εκτίσει ήδη τα δύο τρίτα της ποινής τους. Το ηλεκτρονικό σύστημα γεωεντοπισμού δεν προτείνεται πλέον, επειδή η εγκατάσταση των βραχιολιών προϋποθέτει ότι ένας αξιωματικός επιτήρησης πρέπει να  πάει στο σπίτι του κρατούμενου για να εγκαταστήσει το σύστημα. Προκειμένου να περιοριστεί η εξάπλωση του ιού, η κυβέρνηση επέλεξε την αποφυλάκιση των κρατουμένων υπό όρους. Είναι και φτηνότερο. Από αυτήν την ανακοίνωση της πρόωρης αποφυλάκισης, μπορούμε ήδη να δούμε ότι γίνεται μια επιλογή μεταξύ των ανθρώπων που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτό το μέτρο. Φαίνεται ότι σε όσοες  έχουν απομείνει λίγοι μήνες για να αποφυλακιστούν, αλλά δεν έχουν σπίτι να μείνουν συνεχίζουν να παραμένουν φυλακισμένες, και φυσικά σε αυτούς και αυτές που συμμετείχαν στις πράξεις της εξέγερσης δεν θα προσφερθεί καμία πρόωρη απελευθέρωση.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης ζητά επίσης από τις εισαγγελικές αρχές να μην επιβάλουν μικρές και σύντομες ποινές.

Φυσικά, αυτό είναι μόνο μια αναβολή έως το τέλος της υγεινομικής κρίσης. Οι προτάσεις θα εκτελεστούν μετά. Εκτός αυτού, τα εντάλματα κράτησης εξακολουθούν να εκδίδονται από δικαστήρια, ειδικά για άτομα που υποτίθεται ότι δεν έχουν σεβαστεί τον περιορισμό.

Συγκεκριμένα, ακόμη και αν είναι δυνατόν να υπάρξει αναβολή της φυλάκισης για σύντομες ποινές και μείωση των ερευνών «κοινού δικαίου»[2], προς το παρόν, οι αρχές συνεχίζουν να κλειδώνουν και να τιμωρούν πολύ αυτούς και αυτές που παραβιάζουν μέτρα υγείας. Η εγκύκλιος του Υπουργείου Δικαιοσύνης ζητά απευθείας από τους εισαγγελείς να επικεντρωθούν στα συγκεκριμένα ολοφάνερα αδικήματα και να αναιρέσουν προς το παρόν μεγαλύτερες έρευνες. Αρκετά άτομα έχουν ήδη καταδικαστεί σε 4 μήνες έως 1 χρόνο φυλάκιση για μη συμμόρφωση με τον περιορισμό. Άλλοι καταδικάστηκαν για κλοπή προστατευτικών μασκών, έως και 8 μήνες με ένταλμα προσωρινής κράτησης.

Ας μην παραπλανηθούμε από τα κόλπα της εξουσίας·  η ιδέα είναι μια αυστηρότερη διαχείριση των φυλακών, περισσότερη ασφάλεια και αποτροπή τυχόν υπερχείλισης των φυλακών,  προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχος ή τουλάχιστον να δοθεί αυτή η εντύπωση. Αυτή η κρατική πολιτική αντιμετωπίζει την πανδημία, ακόμη και εις βάρος της καταπολέμησης της εξάπλωσης.

Το ποσοστό πληρότητας των φυλακών είναι τρομακτικό στη Γαλλία. Οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες αναγκάζονται συχνά να στοιβάζονται σε κελιά με τρεις ή περισσότερους τρόφιμους. Ωστόσο, η μηχανή της αστυνομίας-δικαιοσύνης συνεχίζει να κλειδώνει όλο και περισσότερους ανθρώπους, για να σπάσει κάθε επιθυμία πάλης ενάντια στην καπιταλιστική οικονομία και να γεμίσει τις φυλακές, που είναι τόσο χρήσιμες για το κράτος.

Έχει επίσης ανακοινωθεί ότι τα άτομα που καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης που δεν πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο, θα μπορούσαν να μετατρέψουν τις ποινές τους σε κοινωνική εναλλακτική έκτιση ποινής (η «συμμετοχή σε κοινοτική υπηρεσία κατόπιν αιτήματος της διοικητικής αρχής» είναι μια από τις εξαιρέσεις που προστέθηκαν στο νέο εξευτελιστικό πιστοποιητικό κίνησης που εισήγαγε το γαλλικό κράτος από την αρχή της απαγόρευσης της κυκλοφορίας μαζί με «δικαστική ή διοικητική κλήση»). Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε υπό τον κίνδυνο του να πραγματοποιηθεί επέκταση της καταναγκαστικής εργασίας, για να αντισταθμιστεί η έλλειψη εθελοντικής εργασίας. Υπό αυτή την έννοια, τα εργαστήρια κάποιων φυλακών έχουν ήδη αλλάξει την παραγωγή τους και πλέον κατασκευάζουν μάσκες για τους δημόσιους υπαλλήλους του Υπουργείου Εσωτερικών (lol!).

Μόλις ανακυρήχθηκαν τα πρώτα μέτρα για ολόκληρο τον πληθυσμό, οι φυλακές επηρεάστηκαν άμεσα και η αντίδραση στο εσωτερικό τους ήταν γρήγορη. Την επόμενη Κυριακή, σχεδόν εκατό κρατούμενοι αρνήθηκαν να επιστρέψουν στα κελιά τους μετά από τον προαυλισμό τους, στο κέντρο κράτησης στο Metz.

Την πρώτη μέρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας,  για αρκετές ώρες ο προαυλισμός διακόπηκε με αποκλεισμό της εισόδου και άρνηση επιστροφής στους εσωτερικούς χώρους της φυλακής σε La Santé (φυλακή στο Παρίσι), Angers, Le Mans, Montauban, Carcassonne και Toulon… (Βλέπε χάρτη ανταρσιών)[3]. Στο Argenton, οι κρατούμενοι μπλόκαραν επίσης την είσοδο του προαυλίου και έτσι κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση στη στέγη. Στη φυλακή του Grasse, το προάυλιο παρέμεινε κλειστό για αρκετές ώρες. Περίπου πενήντα κρατούμενοι άρχισαν να επιτίθονται στις εγκαταστάσεις μέχρι τη στιγμή της παρέμβασης του ERIS (γαλλικές δυνάμεις ασφαλείας για φυλακές), που τους πυροβόλησε με πραγματικά πυρά.

Από την πρώτη εβδομάδα της απαγόρευση κυκλοφορίας, πολλά καλέσματα για συλλογική οργάνωση έχουν αναδυθεί σε μέσα κοινωνική δικτύωσης, καλώντας σε ταυτόχρονο μπλοκάρισμα του πραυλισμού στις φυλακές. Το Σαββατοκύριακο, κρύος ιδρώτας έλουσε τους φρουρούς της φυλακής,  καθώς συνέβησαν όμορφες πράξεις εξέγερσης σε περισσότερες από τριάντα φυλακές, που κυμαίνονται από την άρνηση της εισόδου στο κτίριο της φυλακής έως και την καταστροφή της φυλακής.

Στο σωφρονιστικό κέντρο Béziers, στο τέλος του προαυλισμού, οι τρόφιμοι αρνήθηκαν να επιστρέψουν στο κτίριο και επιτέθηκαν στις εγκαταστάσεις, κατάφερνώντας να σπάσουν τις πόρτες και τις πύλες και να φτάσουν ακόμη και στην τελευταία πύλη της αυλής, όπου η διαφυγή  πλέον δεν ήταν πολύ μακριά (κρίμα!)· μέχρι την παρέμβαση του ERIS, κατά την οποία πάλι οι φυλακες πυροβόλησαν με αληθινές σφαίρες. Πέντε άτομα καταδικάστηκαν μέσω έκτακτης δίκης, ένας σε δώδεκα μήνες φυλάκισης για φερόμενη ζημιά σε μια πύλη, Τέσσερις άλλοι σε ποινές έξι μηνών  με κατηγορίες για καταστροφή των καλωδίων ενός τηλεφωνικού θαλάμου, συμμετοχή στη, καταστροφή μιας πύλης και για φτύσιμο σε έναν τύπο του ERIS.

Την επόμενη μέρα, η αναταραχή μεταφέρθηκε στο κέντρο κράτησης του Uzerche,  όπου διάφορες εστίες φωτιάς ξέσπασαν σε δύο κτίρια· Οι κρατούμενοι επιτέθηκαν επίσης στις πύλες, έσπασαν τις πόρτες, κατέλαβαν τις πτέρυγες και ανέβηκαν στη στέγη. Οι φρουροί της φυλακής πανικοβλήθηκαν και έτρεξαν, αντιμετωπίζοντας την οργή εκείνων που συνθλίβουν καθημερινά. Τελικά, το ERIS και οι μπάτσοι παρενέβησαν και πυροβόλησαν με αληθινές αλλά και με λαστιχένιες σφαίρες.

Η Υπηρεσία Φυλακών ανέφερε ότι μετά την εξέγερση, 250 κελιά δεν μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιηθούν. Ως συνέπεια της εξέγερσης, 330 κρατούμενοι έχουν μεταφερθεί σε ολόκληρη τη χώρα και η Υπηρεσία Φυλακών ανακοίνωσε ότι θα υπάρξουν νομικές διώξεις για όσους αναγνωρίσαν ως ηγέτες.

Δημοσιεύτηκαν αρκετά κείμενα, τα αιτήματα φαίνεται να είναι λίγο πολύ πανομοιότυπα: προστασία για κάθε φυλακισμένο και κάθε φύλακα, χρήση μάσκας, παροχή μασκών και αντισηπτικού και ζητήθηκαν πληροφορίες σχετικά με την συνθήκη των επισκέψεων, των κυλικείων, της ιατρικής περίθαλψης και της χρήσης πλυντηρίου… αλλά ακόμη και για την απελευθέρωση κρατουμένων.

Όσον αφορά τα διοικητικά κέντρα κράτησης (CRA), τις φυλακές για τους ξένους, η ανακοίνωση των αρχών ήταν πολύ πιο διακριτική, αλλά φαίνεται ότι οι δικαστές και οι εκάστοτε νομοί τείνουν να απελευθερώνουν κρατούμενους. Ορισμένα κέντρα έχουν αδειάσει, αλλά προφανώς δεν έχουν κλείσει. Σε περίπτωση αλλαγής οδηγιών, σύντομα θα γεμίσουν ξανά. Στα διοικητικά κέντρα κράτησης που παραμένουν ανοιχτά, επικρατεί μία εφιαλτική κατάσταση. Και εκεί πάλι η δυνατότητα επίσκεψης καταργήθηκε και όλες οι συλλογικές δραστηριότητες ακυρώθηκαν. Δεν υπάρχουν πλέον εξωτερικοί εργαζόμενοι και επικρατεί χάος στις καντίνες. Ο καθαρισμός δεν γίνεται πλέον και το φαγητό είναι αρκετές φορές το ίδιο, κάτι που συμβαίνει από την αρχή της απαγόρευσης κυκλοφορίας. Ωστόσο, το Κράτος συνεχίζει να φυλακίζει κρατούμενους δίχως έγγραφα, που έχουν αφεθεί ελεύθεροι (μεταφέρονται δηλαδή από τη φυλακή στα διοικητικά κέντρα κράτησης). Οι αστυνομικοί που είναι εν ενεργεία τρελαίνονται και δεν διστάζουν να υποβάλουν κυρώσεις σε κρατούμενους που μπορεί να αντιδρούσαν. Ωστόσο, τα συλλογικά κινήματα συνεχίζουν να εμφανίζονται. Για παράδειγμα, οι κρατούμενοι του διοικητικού κέντρου του Vincennes έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας για να απαιτήσουν την απελευθέρωσή τους.

Στην πολιτική σφαίρα, το ζήτημα της κράτησης τρέχεται από τη Δεξιά, τη συνδικαλιστική οργάνωση μπάτσων και φρουρών, που είναι εξοργισμένοι με την πιθανή απελευθέρωση κρατουμένων. Χρησιμοποιούν έτσι το λόγο  της ακροδεξιάς, ο οποίος προστατεύει τον καπιταλισμό χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα περί ασφάλειας.

Όσον αφορά την αριστερά, είτε παραμένει σιωπηλή είτε απλά δεσμεύεται να απαιτήσει καλύτερες συνθήκες φυλάκισης. Ορισμένες οργανώσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των κρατουμένων, χαιρέτισαν ακόμη και την αναστολή των δικαιωμάτων των κρατουμένων για τον περιορισμό της πανδημίας. Τελικά, από τους δημοκράτες έως τους φασίστες, όλοι έρχονται μαζί υπό τη γενική έκκληση για κοινή προσπάθεια και εθνική αλληλεγγύη!

Εν κατακλείδι, το να απαιτείς μια σωστή διαχείριση της περίθαλψης εντός της φυλακής, είναι μια ψευδαίσθηση. Καθώς υπάρχει έλλειψη από τα πάντα (μάσκες, γάντια, αναπνευστική υποστήριξη κ.λπ.) και οι απαντήσεις που παρέχονται από το κράτος είναι εξαιρετικά φαντασιόπληκτες. Το μόνο υποτιθέμενο επιεικές μέτρο που ανακοινώθηκε είναι η πρόωρη απελευθέρωση 5.000 κρατουμένων (από περίπου 75.000), ένα μέτρο από το οποίο όμως αποκλείονται πολλοί κρατούμενοι και κρατούμενες, ειδικά εκείνοι με περισσότερα προβλήματα ή αυτές που συμμετείχαν σε κινήματα εξέγερσης ενάντια στις «υγειονομικές» προφυλάξεις. Τα δικαστήρια συνεχίζουν να φυλακίζουν πολλούς από εκείνους που δεν τήρησαν την απαγόρευση κυκλοφορίας, αυτές που  «έκλεψαν» ορισμένα οχήματα απλά  για να κοιμηθούν μέσα σε αυτά, αυτούς που αυτόπροσκλήθηκαν μέσα σε άδειες ιδιοκτησίες προκείμενου να περάσουν εκεί τον εγκλεισμό.

Το κράτος προφανώς έχει κάνει επιλογές σχετικά με ορισμένες  κοινωνικές ομάδες που πρέπει να χαίρουν φροντίδας ή ακόμη και σωτηρίας, ενώ  άλλες αφήνονται στο περιθώριο· δεν υπάρχει αμφιβολία σε σχέση με το σε ποια κατηγορία κατατάσσει το κράτους τις κρατούμενες και τους κρατούμενους.

Σε ένα τόσο τεταμένο παγκόσμιο πλαίσιο, οι ανταρσίες ήταν η λογική συνέπεια της απάντησης που έδωσε η γαλλική κυβέρνηση. Αυτές οι πράξεις εξέγερσης δημιούργησαν ένα χαρούμενο χάος το οποίο, προς το παρόν, οι αρχές κατάφεραν να συγκρατήσουν αλλά με δυσκολία. Θα θέλαμε να σκεφτούμε ότι εάν συντονιζόντουσαν οι εξεγέρσεις και διαχέονταν ευρέως στις περισσότερες φυλακές, η λειτουργία πολλών από αυτών θα εκμηδενίζονταν, και έτσι οι αποδράσεις θα γινόταν της μόδας.

Σε αυτόν τον καπιταλιστικό κόσμο, το να πιστεύουμε ότι η κατάσταση των κέντρων κράτησης μπορεί να αντιμετωπιστεί με ανθρωπισμό και αξιοπρέπεια είναι μια ψευδαίσθηση. Οι φυλακές είναι γεμάτες προλεταριες και αυτό θα ισχύει για όσο διάστημα συνεχίζει να διαρκεί ο καπιταλισμός.

Κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, υπό το καθεστώς μιας αριστερής κυβέρνησης, ακόμα και στους επονομαζόμενους «φυσιολογικούς» καιρούς, θα συμβαίνει πάντα το ίδιο. Αν υπάρχουν φυλακές είναι για την προστασία του κράτους, των αστικών τάξεων και της ιδιωτικής περιουσίας. Για να καταστρέψουμε τις φυλακές, πρέπει να καταστρέψουμε και τα τρία. Στο μεταξύ «Ζήτω οι αποδράσεις. Κάψτε τις φυλακές».


[1] Σύμφωνα με το δικαίωμα της απόσυρσης (droit de retrait) ένας μισθωτός μπορεί να σταματήσει να πηγαίνει στη δουλειά του, αν οι συνθήκες εργασίας παρουσιάζουν άμεσο και σοβαρό κίνδυνο για την υγεία του. Ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει να πληρώνει κανονικά, όσο οι συνθήκες παραμένουν επικίνδυνες ή να παρέχει μέσα προστασίας.

[2] Οι νέες διατάξεις ανακοινώσαν ότι δεν θα υπάρχει πλέον χρονικό όριο για τη διερεύνηση αδικημάτων απ τις 12 Μαρτίου και μετά, κάτι το οποίο θα επιτρέψει στους αστυνομικούς να συνεχίσουν ήσυχα τις έρευνές τους όπως και  πριν από την άφιξη της πανδημίας Covid-19.

[3] Χάρτης των εξεγέρσεων http://umap.openstreetmap.fr/fr/map/prison-cra-covid-19_433971#6/51.000/2.000

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *