Fever

“Είμαστε όλοι μόνοι μας” – Εργάτες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στις Βρυξέλλες κάνουν άγρια απεργία ενάντια στην Επιστροφή στην κανονικότητα

Στις 11-12 Μαΐου 2020, το 80% των οδηγών λεωφορείου και το 50% των οδηγών τραμ των ΜΜΜ στις Βρυξέλλες έκαναν άγρια απεργία, αφότου το σωματείο συμφώνησε πίσω από την πλάτη των εργατών να συνεχιστούν τα κανονικά δρομολόγια.

Ήταν η πρώτη φορά που οι εργάτες επικαλέστηκαν το “Droit de Retrait” (δικαίωμα στην υποχώρηση), το οποίο είναι μέρος του εργατικού δικαίου του Βελγίου απο το 1996. Επιτρέπει στους εργαζόμενους να εγκαταλείψουν τον χώρο εργασίας στην περίπτωση που βρεθούν σε σοβαρό και άμεσο κίνδυνο. Οι εργάτες υποστηρίζουν ότι βρίσκονται σε τέτοιου είδους κίνδυνο από την στιγμή που σταμάτησε το lockdown.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το Βέλγιο είναι μέχρι στιγμής η χώρα με τα υψηλότερα ποσοστά θανάτου ανά 100.000 πολίτες λόγω Covid-19, 8 φορές μεγαλύτερα από την Γερμανία. Οι εργάτες στα ΜΜΜ εκτίθενται σημαντικά στην μόλυνση. Στην Νέα Υόρκη, 98 εργάτες στα ΜΜΜ πέθαναν από COVID-19 από την αρχή της πανδημίας. Οι εργάτες στις Βρυξέλλες δεν είναι οι μόνοι που απεργούν ενάντια στην βεβιασμένη συνέχιση της εργασίας. Αντίστοιχες διαμαρτυρίες συμβαίνουν παγκοσμίως.

Το παρακάτω είναι δήλωση ενός εργάτη στα ΜΜΜ που συμμετέχει στην απεργία. Δημοσιεύτηκε από την ομάδα Union Communiste Libertaire (Βρυξέλλες), η εισαγωγή γράφτηκε από το “Solidarisch gegen Corona”, και μεταφράστηκε στα αγγλικά από το feverstruggle.net

***
Είμαι οδηγός τραμ στο δίκτυο STIB. Αφού τα σωματεία συμφώνησαν με τα αφεντικά μας, ξεκινήσαμε στις 11 Μάη 2020 άγριες απεργίες. Η συμφωνία αφορά την επιστροφή στην κανονικότητα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στα προγράμματα εργασίας όπως ήταν πριν την υγειονομική κρίσης, η οποία υπάρχει ακόμη. Ωστόσο, η πλειοψηφία των οδηγών τραμ και λεωφορείων αντιτίθενται στο να συνεχίσουν την εργασία υπό αυτές τις συνθήκες, για διάφορους λόγους.

Το πρώτο είναι το ζήτημα της υγιεινής. Η αυξημένη κίνηση και οι μεγάλες διαδρομές δεν επιτρέπουν τον απαραίτητο καθαρισμό των οχημάτων. Επιπλέον, στα δωμάτια διαλειμμάτων δεν μπορούν να τηρηθούν οι αποστάσεις ασφαλείας.

Το επόμενο ζήτημα είναι οι αποστάσεις ασφαλείας. Οι εργάτες φοβούνται ότι είναι επικίνδυνο για τους επιβάτες και το προσωπικό αν τα τρένα και λεωφορεία είναι πάλι γεμάτα. Ακόμα και αν η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική, η επανεκκίνηση της αγοράς σημαίνει ότι πολύς κόσμος κυκλοφορεί και άρα αυξάνεται η μετάδοση του ιού. Το προσωπικό είναι προστατευμένο μέσα στο τραμ φορώντας μάσκα. Αν και πρέπει, είναι εξαιρετικά ενοχλητικό να την φοράμε όλη μέρα, δεν μπορούμε να φάμε ή να πιούμε κάτι κατά τη διάρκεια. Η αστυνομία έχει ήδη ελέγξει αν τις φοράμε όλη μέρα.

Οι πρώτοι εργάτες που έφτασαν στον σταθμό εχθές αποφάσισαν να μην οδηγήσουν. Η απόφαση έγινε σεβαστή από τους οδηγούς λεωφορείου, στα τραμ διέφερε ανάλογα με τον σταθμό ενώ τα τρένα λειτουργούν σχεδόν κανονικά.

Δεν πήραμε απάντηση από τους υπεύθυνους. Όταν επιστρέψαμε στις 12/05/20 και ανακαλύψαμε ότι δεν έχει αλλάξει κάτι συνεχίσαμε την απεργία. Μας έδωσαν μια λίστα με τα προσωπικά μέτρα προστασίας. Εφόσον τα αιτήματά μας δεν μπορούσαμε να τα συζητήσουμε με τους υπεύθυνους, τα συζητήσαμε σε μια συνέλευση. Τα πράγματα πάνε καλά. Οι υπεύθυνοι των σταθμών δεν μας εμποδίζουν αν και δεν συμφωνούν ακριβώς μαζί μας. Από μεθαύριο μπορεί να έχουμε προβλήματα γιατί νομικά θεωρούμαστε απόντες από την δουλειά χωρίς άδεια για πάνω από δύο μέρες, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε απόλυση. Τα αφεντικά μας λένε ότι δεν γίνεται να κάνουμε νόμιμη απεργία γιατί τα σωματεία έχουν υπογράψει να συνεχίσουμε την δουλειά. Η μόνο μας επιλογή ήταν το “Droit de Retrait”. Νιώθω ότι το σωματείο δεν με συμπεριέλαβε στο ζήτημα. Είμαστε ο καθένας μόνος του.

Μετά από δύο μήνες καραντίνας βρισκόμαστε σε μια μπερδεμένη κατάσταση ψυχολογικά, κοινωνικά και σε κάποιες περιπτώσεις οικονομικά. Εμείς οι εργάτες είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα: κάποιοι απολύθηκαν, σε άλλους μείωσαν τις ώρες, δουλεύουν από το σπίτι ή υπό πολύ δύσκολες συνθήκες όπως για παράδειγμα στον τομέα της υγείας.

Εμείς στον STIB μπορεί να μην είμαστε απαραίτητα σε χειρότερη θέση από άλλους εργάτες, αλλά βρισκόμαστε υπό πολύ ψυχολογική πίεση. Δουλεύαμε όλη αυτή την περίοδο αλλά με την άρση της καραντίνας, πάμε από την μία κατάσταση στην άλλη απότομα. Νιώθουμε ότι δεν αναγνωριζόμαστε. Έχουμε εξαντληθεί.

Η συνέχιση της απεργίας θα εξαρτηθεί από την συνάντηση στις 12/05/20, όπου θα γίνει σαφές αν οι απαιτήσεις μας ακούγονται ή όχι. Όχι μόνο αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο της απόλυσης, πολλοί από εμάς δεν βγαίνουμε χωρίς δουλειά για λίγες μέρες. Αντιλαμβάνομαι τον εκνευρισμό των ανθρώπων που θέλουν να πάνε στην δουλειά τους ή να πάνε κάπου τα παιδιά τους. Κάποιοι επιβάτες νιώθουν επίσης ότι τους χρησιμοποιούν. Αλλά πρέπει να κοιτάξουμε την κατάσταση με παγκόσμια, πολιτική και οικονομική οπτική. Ειδικά σε περίοδο υγειονομικής κρίσης, οι κανόνες ασφαλείας πρέπει να τηρούνται εξίσου από οδηγούς και επιβάτες. Αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Η ελληνική μετάφραση έγινε από το γκρούπ προλετάριοι/ες εν μέσω πανδημίας

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *